miércoles, 28 de octubre de 2015

Samaín 2015


Resolto xa o concurso, velaquí os premios:


Zaira García

Os seus beizos percorren cada poro da miña pel,  a súa respiración acelerada sobre o meu pescozo, os seus ollos de cobre fundido sobre os meus, as súas ardentes caricias  polos meandros do meu corpo. O seu corazón latexaba fortemente sobre o meu peito espido, e a miña inocencia e a súa beleza leváronme aquela noite de pracer e  de lúa chea á más terrorífica das mortes.
Eu non sabía que aquel anxo caído ía ser aquilo...
Algo ía mal cando o seus dentes, agora afiados, apertaron con demasiada forza o meu pescozo, cando as súas uñas se cravaron na miña pel; cando a miña prata vermella comezaba a serme irrelevante sobre a cama. O arquexo arrastrado e afogado que se asemellaba a unha risa...
Abrín os ollos con bágoas que me afogaban. As cordas vocais extinguíronse e vin que el non era o fermoso anxo, senón una besta da que me namorara dende facía catro anos de amizade.
O seu globo ocular tinguido de negro destacaba os seus ollos. O seu enrugado nariz chato olfacteábame; A súa áspera lingua probábame, derretíame...
O último que escoitei foi o seu rosmar desgastado:

-“Agora, a túa nova vida, está a piques de comezar...”      
                                                                                                                                                                                                               Lidia Molina




Carla Bugallo


Pantasma

Era rápido e seguro, cunha pel branca e uñas longas, dentes afiados coma coitelos e ollos vermellos coma o sangue. Perseguíame coma se non houbera mañá e chamábame, chamaba por min. Só sentía ganas de chorar, mais non paraba de correr. Abría portas, percorría corredores e el seguía detrás de min. Pero toda historia remata. Non había máis portas nin máis lugares por onde escapar. Achegueime á parede máis próxima e esperei pola miña norte. Acercábase máis e máis a min pero parou, detívose en seco, quitou a máscara da cara e alí estaba o meu pai facéndome unha broma por Samaín.


                                                                              Alexandra Zels Otero






Andrés Romay

Á saída da taberna

Á saída da taberna, polo camiño do monte que leva ao pozo vello, comezo a notar unha estraña sensación. Noto como se alguén me mirara no medio da escuridade e da brétema da noite, como se me seguira alguén, ou algo! Albisco (ou inténtoo) entre a bruma, por se vexo algo, pero nada. Continúo camiñando polo medio da estreita senda que conduce á aldea cando oio pasos que cada vez son máis rápidos e se acercan máis ao meu carón. Comezo a correr polo medio dos fentos e das xestas, xa mollados polas primeiras augas do orballo da mañá  (fixéraseme moi tarde, a verdade), sen importarme a dor nin nada, mais esa cousa que me perseguía incesante, sexa can, animal de monte, home ou lobishome, cada vez se achegaba máis preto de min. A mala sorte fai que tropece e caia a dar cun xeonllo nunha rocha do camiño sen poderme levantar. Comeza a chover e cantan os lobos… Ai de min! E o meu fin, vanme papar!
-          Señor, señor, esquecéuselle a carteira!

                                                                     Manuel Antonio García 

No hay comentarios: